Mondros Mütarekesi sonrası, 1919 (1335) senesi Eylülünde, Bediüzzaman Hz. gördüğü “Rüyada Bir Hitabe”sinin sonunda ifade ettiği kendisine “Din namına meydana çıkmak lazım” diye sorulan soruya verdiği cevapta: Evet, lazımdır. Fakat, kat’i bir şart ile ki, muharrik(çıkış sebebi) aşk-ı islamiyet ve hamiyet-i diniye(din gayreti) olmalı.Eğer muharrik (hareket sebebi)veya müreccih (tercih sebebi) siyasetçilik veya tarafgirlik ise tehlikelidir.
Birincisi (aşk-ı islamiyet ve hamiyet-i diniye namına çıkan) hata da etse belki mahuvdur (affedilir). İkincisi (siyaset veya tarafgirlik namına çıkan) isabette etse mes’uldür.
Diyorlar: Kimin islamiyet aşkı veya din gayreti ile kimin de siyasetçilik ve tarafgirlik namına çıktığını nasıl anlarız?
“Dedim: Kim fasık siyasettaşını ( günahlara dalmış siyâset arkadaşını) mütedeyyin muhalifine (dindar başka partideki kimseye) suizan bahaneleriyle (değişik suizanlarla) tercih etse muharriki siyasetçiliktir. (o kimse siyasetçidir). Hem umumun mal-i mukaddesesi olan dini, (Toplumun ortak mukaddes malı olan dini) inhisar zihniyetiyle kendi meslektaşlarına daha ziyade has göstermekle (dini kendi partileri temsil ediyor anlayışı- algısı vererek) kavi bir ekseriyette (büyük bir çoğunlukta) dine aleyhtarlık meyli uyandırmakla (dini) nazardan düşürmek ise muharriki tarafgirliktir. (o kimse tarafgirdir)”
Ve bir misal veriyor. “mesela, iki adam dövüşürler. Biri zayıf düşeceğini hissederken elindeki Kur’an-ı kaviye (kuvvetliye) uzatmakla himayesini davet edip kavi bir ele vermek lazımdır. Ta beraber çamura düşmesin, Kur’an-a muhabbetini hürmetini göstersin, Kur’an-ı Kur’an olduğu için sevsin.
Eğer kavinin karşısına siper etse, himayet damarını tahrik etmeye bedel hiddetini celbeder. Kur’an’ı kavi bir hadimden mahrum bırakıp zayıf bir elde beraber yere düşerse o, Kur’an’ı kendi nefsi için sever demektir.
Evet,dine imâle etmek (meylettirmek, dini yaşamaya teşvik etmek) ve iltizama teşvik etmek (dine yapışmaya -sarılmaya) ve vazife-i diniyelerini ihtar etmekle (hatırlatmakla) dine hizmet olur. Yoksa dinsizsiniz dese onları tecavüze sevketmektir. Din dahilde (ülke içinde) menfi tarzda istimal edilmez. Otuz sene Halife olan bir zat, menfi siyaset namına, istifade edildi zannıyla şeriata gelen tecavüzü gördünüz. (Abdülhamit-i kast ediyor)
Bense diyor:”siyasetten tecerrüt sebebiyle (siyaseti bırakarak) Kur’anın elmas gibi hakikatlarını propaganda-i siyaset (siyaset propagandası yapıyor) ittihamı altında cam parçalarının kıymetine indirmedim” diyor.
DOĞRU SİYASET..
Bütün bunlara rağmen İrade-i İlahiye işliyor. Bir kısmına bu fırsatı veriyor ise elbette bir hikmeti var. Dindar bir nesilden gelen toplumun ekseriyetinin bazı şeyleri daha net görüp anlayabilmesi için -belki de- buna ihtiyaç var ki İrade-i İlahiye müsaade ediyor. Yani elimize güç geçse biz şunları şunları yapacaktık dedirtmemek için kader müsaade ediyor olabilir. Veya ırkçılık ve dinciliği temsil eden ekibin vasat çizgiye gelmesi içinde olabilir… Bekleyip görelim…
Bir de, toplumun olgunlaşması,mehdiyetin iddia ettiği hakikatların iyi anlaşılıp benimsenmesi için zemin hazırlanıyor gibi görülüyor. Burada önemli olan mehdiyetin içtimai prensiplerini dogru şekilde gösterip, temsil edip “ağacı yeşil tutmak” gerekiyor.
Risale-i Nur bu ülkenin topraklarından zuhur etmiş umumun ortak malı olan bir Kur’an tefsiridir. Bir ordu kadar manevi gücü vardır. Toplum tarafından iştiyakla aranan ,okunan, istifade edilen bir eserdir.
Böyle bir eseri ve cemaatini kendine alet etmek isteyen dahili ve harici odaklar elbette olacaktır. Değişik usullerle bu hizmeti kendilerine alet etmek isteyeceklerdir.
Bir Nur Talebesinin vazifesi bu eseri ve cemaati müellifinin koyduğu ölçüler içerisinde muhafaza etmektir. Dahili ve harici her hangi bir gücün alet etmesine fırsat vermemektir.
Bu güç bu ülkenin aleyhine kullanılamaz. Her kim olursa olsun idarecilerin emrine sokulup alet ettirilemez. Yalnız ve yalnız Allah rızasını ve Risale-i Nurda konulan ölçüleri takip eder.
Özellikle siyasetin bu gücü alet etmesine fırsat verilmemelidir. Bu güç hiç bir şekilde siyasetin arka bahçesi olamaz. Tarafgirliğe alet edilemez. Sadece Risale-i Nurdaki içtimaî ölçülere uygun ekibe kendi iradesiyle kuvvet ve destek verir. Bunu yaparken şahsî ve cemaatî menfaat gözetemez yalnız ülkenin menfaatini esas alır.
Devlet güçlü cemaat istemez. Cemaatlerin yaptığı toplumu manen güçlendirmeyi de yapmaz, yapamaz. Her fırsatta cemaat müntesiplerinin ve cemaatlerin arasına nifak sokarak güçlerini kırmak cihetine gider. Bu şimdiye kadar böyle olduğu gibi bundan sonra da böyle olacaktır.
Yapılacak olan ihlâsla Risale-i Nur ölçüleri içerisinde sebatla hizmetlerimize devam etmek mükafatı Cenâb-ı Haktan istemektir.
ISPARTA’NIN İKİ GÜZÎDE SAKİNİ: BEDİÜZZAMAN VE S.DEMİREL
Yüz yıllık Cumhuriyet tarihin de eserleriyle unutulmaz iz bırakan İsparta’nın iki güzide sakini: Bediüzzaman ve Süleyman Demirel. Birisi Türkiye’nin manevî mimarı, diğeri de maddi mimarı.
Bediüzzaman Hz. Birinci Dünya Savaşı öncesi bir sadık rüyada Ağrı Dağının büyük bir infilakla patladığını ve dağlar büyüklüğünde taşları dünyanın her yerine fırlattığını görüyor.” Anladım ki, büyük bir inkılap olacak Kur’an-ın mucizeliğini dünyanın her yerinde ilân edeceğim”. Ve yetiştirdiği “her biri yüze ve bine mukabil yüzer ve binler talebeleri ile muhbiri sâdıkın (peygamberimiz) ihbarını tasdik etmiş. Başta Türkiye dünyanın her yerinde talebeleri bulundukları yerlerde Kur’an-ın bayrağını dalgalandırmışlar. İmanlarıyla, ahlaklarıyla, amelleriyle çevrelerinde herkesçe bilinip tanınmaları, ehl-i imana cesur birer zabit gibi kuvve-i maneviyelerine kuvvet vermeleri, demokrat, yapıcı, hoşgörülü, vatanperver, kucaklayıcı tavırları ve herkesçe takdir edilmeleriyle Türkiye’nin manevî iskeletini oluşturmaları bunu isbat eder.
Rahmetli Süleyman Demirel “Ben bir şeyi iki kez okuduğumda ezberlerim” diyen dehâ; “Ben Adanalıyım. Mersinle Adana arasında hangi fabrikalar var desen bilmem. Demirel’e sorun O size tek tek sayar. O bir Türkiye sevdalısıdır” diyen Rahmetli Sakıp Sabancı’nın itirafıyla… Birinci Boğaz Köprüsünden (15 Temmuz şehitler köprüsü), İskenderun Demir Çelik’e, Seydişehir alüminyum tesislerinden, GAP’a kadar unutulmaz eserleriyle Türkiye’yi imar eden, Elli yıllık devlet hizmetini, eserlerini İslamköy’deki demokrasi müzesiyle belgelerle ortaya koyan bir mimar… “Bediüzzaman büyük bir islâm alimidir” demişsiniz doğru mu? diye soruya:” değildir diyenin alnını karışlarım” diyerek cevap veren bir mimar…
Türkiye, İspartanın bu iki güzîde sakini ile kıyamete karar gururlanabilirler.Şairin dediği gibi:
Bazıları CHP’nin tasası size mi düştü diyebilir; desinler. “Muhakkak maslahat mevhum mazarrata feda edilmez.” Önemli olan Türkiye’nin iyiliği ve huzuru…
CHP Türkiye’nin en eski, köklü ve büyük bir siyasi partisidir. Türkiyenin kaderindeki en önemli aktörlerden birisidir. Böyle bir siyasi partinin bu gün şartların getirdiği bu noktada geçmişi, hali ve geleceği iyi muhasebe edip ona göre adım atması gerekir. Elbette partinin yetkili organları bunu yapıyordur. Biz, Türkiye’de CHP ile birlikte Türkiye’nin kaderinde rol almış bir cemaat olarak elimizdeki Risale-i Nur penceresinden CHP ekibinin neler yaparsa hem kendileri hem de Türkiye için daha iyi olacağını ifade edeceğiz.
Öncelikle CHP’liler bu ülkenin insanı ve CHP de bu ülkenin siyasi partisidir. Geçmişte millete rağmen yaptığı icraatlardan ders çıkarıp ona göre önüne bakmalıdır. 1950 sonrası 75 yıllık çok partili dönemde millet ekseriyeti tarafından iktidara gelecek bir destek görmemiştir. Bunun önemli sebepleri vardır. Önce bunları izale etmeli millet ekseriyetiyle barışmalıdır. Geçmişte yapılan ciddi hataları baştaki yüzde beşe verip kalan yüzde doksan beşi milletle ve değerleriyle barıştırmalıdır. Bu günkü şartlar partiyi oraya getirdi. Bunu iyi okuyup eski ciddi hatalarını tamire çalıştıklarında hem milletten teveccüh görür hem de bu ülkenin önündeki ciddi problemleri aşmada kuvvetli destekleri olacaktır. Her ne kadar eski nesil tarafından yapılanlar unutulmasa da yeni nesil gereken teveccühü gösterecektir. Parti kadroları da tekrar vatanperver – milletperver teveccühüne mazhar olacaklardır.
Bu konularda siyaseten demokrasinin yerleşmesi ve ülkeye hizmette büyük emekleri olan Demokrat Kadrolarla işbirliği yapıp Türkiye’nin önünü açabilirler.
Bediüzzaman Hz. CHP’nin kendisine ve Talebelerine yaptığı bütün zulümlere rağmen onların yüzde doksan beşine hakkını helal ettiğini ifade etmiştir. CHP’de milletle barışıp milletin değerlerine sahip çıkıp eski hatalarını tamir etmelidirler. Türkiye’nin huzuru da buna bağlı. Yoksa demokrasinin gereği olan çok partili hayatta temel konularda birisinin ak dediğine diğeri kara demekle ülkede sulh-u sükun sağlanmaz.
Nihayet dünya fani. Bugün varız yarın yokuz. Öyleyse elimizdeki fırsatları iyi değerlendirip millet ve ülke hayrına hoş bir sadâ bırakıp öyle gidelim. Gelen gidiyor giden gelmiyor. Fırsatlar da depo edilemiyor…
News
