On Günlük Hastalık ve Vefat İzniyle Vicdan Sınanır mı? – Avrupa’dan Notlar-7 / Ali Ferşadoğlu

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

On Günlük Hastalık ve Vefat İzniyle Vicdan Sınanır mı?

Ali Ferşadoğlu / 27.01.2026

Gündemi HÜR ASYA HABER’den takip etmek artık WhatsApp’ta da mümkün. Haberlerimizin ve Habere Değer Katan yayınlarımızın doğrudan telefonunuza gelmesi için tıklayın..

Yurtdışında görev yapan bir öğretmen için yalnızca derslerle sınırlı değil; aynı zamanda sürekli bir yolculuk ve gözlem süreci. İzin mevzuatının sert çizgileri tasvirini ona bırakalım:

Türkiye’de ağır hasta olan ailemin yanına gitmek için uçak biletleri, tren aktarmaları, şehirlerarası yolculuklar… Her adımda zamanın daraldığını hissettim. Mevzuata göre hastalık veya vefat hâlinde izin toplam 10 gün; cenaze durumunda ise sadece 7 gün.

Yolda geçen saatler, havalimanı işlemleri, hastane koridorlarındaki bekleyişler—hepsi bu kısıtlı süreye sığmalı. Gözlerimle gördüğüm manzara ile kâğıt üzerindeki düzen arasındaki fark o kadar büyüktü ki, vicdanımı sorgulamadan edemedim.

Cenaze için geri dönüş yolculuğunda gözlemlediğim şehirlerarası trenler, sessiz istasyonlar ve kısa molalar bile insanî sürecin ne kadar sınırlı olduğunu hatırlattı. Ne taziye ne veda; sadece yetişme telaşı… Yol boyunca hissettiğim, gurbetin yalnızlığı ve zamanın acımasızlığıydı.

Öğretmen olarak buradaydım, ama aynı zamanda evlat, evlilik bağı, aile sorumluluğu da omuzlarımdaydı. Mevzuat, bunları göz ardı ediyor, insanî deneyimi sadece bir takvim sayfasına sıkıştırıyordu. Yolculuk boyunca fark ettim ki; yurtdışında görev yapmak, aynı zamanda sürekli bir denge, gözlem ve vicdan yolculuğu demek.

Ve dönüş yolunda bir kez daha anladım: İnsanî izinler, sadece formalite değil, yaşanmışlığın, gözlemin ve mekânın tanıklığıyla anlaşılabilir. Eğer öğretmene güveniyorsak, gurbetin her durağında yanında olmalıyız; aksi hâlde adalet, izne çıkarılmış olur.

“Hak haktır, küçüğüne büyüğüne bakılmaz. Küçük, büyük için iptal edilmez. Bir cemaatin selâmeti için, bir ferdin rızası bulunmadan, hayatı ve hakkı feda edilmez. Zira adalet-i izâfiye, çoğunluk için azınlığı feda etmeyi mubah görür.” (Mektûbât, s. 57.) Bu zulümdür.
Bundan ilhamen denilebilir ki, çoğunluğun yararı için öğretmenin hakkı feda edilemez.